De kinderen van juf Kiet

Zou er een 2Doc-documentaire zijn die meer reacties op de sociale media losmaakt dan De kinderen van juf Kiet vorige week deed? Veel kunnen het er niet zijn. Twitter en Facebook stonden bol van loftuigingen voor deze leraar die op een Brabantse basisschool lesgeeft aan een klas met nieuwkomers. Het verbaasde me.

Niet dat ik op basis van deze film echt een oordeel kan vormen over haar handelen. Daarvoor zien we te weinig. Hoe ziet de dag in elkaar, een les? Welke ondersteuning heeft ze (soms zien we andere volwassenen in de klas)? Heeft ze lesmateriaal tot haar beschikking dat toegesneden is op kinderen die het Nederlands niet van huis uit meegekregen hebben? Krijgen de kinderen begeleiding voor het verwerken van wat ze allemaal hebben meegemaakt?

Ik kan wel oordelen over de keuzes die de regisseurs Petra en Peter Lataster hebben gemaakt in hun montage. Ze tonen me situaties waarin een leraar de kinderen sterk stuurt, weinig ruimte geeft, amper met ze in gesprek gaat (zeker in het begin), ze vaak fysiek dwingt. En ik zie kinderen (in prachtige opnames waarin ze even alleen zijn) met meer afkeer en angst spreken over de juf, dan met warmte. Ik heb kortom de indruk dat de regisseurs me een ander verhaal hebben willen vertellen dan wat er getuige de reacties is overgekomen.

Het is de valkuil van films met en over kinderen. Hun geestkracht, hun aanpassingsvermogen betovert. Het straalt af op de volwassenen om hen heen. De grens tussen ‘dankzij’ of ‘ondanks’ vervaagt.

2 gedachten over “De kinderen van juf Kiet”

  1. Scherp gezien, lijkt mij. Elke keer dat ik heb gelezen hoe goed deze documenteuse is – ook laatst nog van Hans Beerekamp die mij in het NRCH geregeld wijzer maakte over kijken dan ik al dacht te zijn- onderging ik een lichte aanval van cognitieve dissonantie. De juf zondigt standaard zo tegen de eerste beginselen van de pedagogiek = to get out of the way = dat ik niet zonder verwensingen naar het beeld kon blijven kijken. Ik zag de kinderen en hun juf in voorvertoning; er waren nog geen recensies. Ik keek op mijn laptop en schermde de tekst af door er een langwerpig papier voor te plaatsen; pas een tweede keer las ik de ondertitels ook mee. Ik zou de vrouw zoals ze in de documenteuse wordt getoond niet als collega verdragen. En ik heb nog weinig mensen ontmoet, beluisterd die dit zonder verdere verklaring begrijpen. Uw reactie is een licht in de duisternis die men om mij heen met groot succes probeert te verspreiden.

    1. Dank je wel voor je reactie, Rob.

      Er zijn gelukkig nog wel meer mensen bij wie de documentaire vragen oproept:

      En natuurlijk ook je eigen reactie bij Het Kind: http://hetkind.org/2016/12/03/praktijk-juf-kiet-en-vinden-we-goed-land-theo-thijssens-gelukkige-klas/

      Mijn indruk is dat veel professionals uit het onderwijs (waar ik mezelf niet toe reken, ik mag alleen soms meekijken) toch anders kijken.

      Maar het is natuurlijk ook heel verleidelijk om je te laten meeslepen in het gevoel. Als Juf Kiet de eerste confrontatie is met onderwijs aan nieuwkomers is het misschien bijna onvermijdelijk.

      Voor mij laat de film en de discussie vooral zien voor wat een ingewikkelde taak alle docenten staan die nieuwkomers in de klas hebben (en de overige docenten ook). Je hebt er echte professionals voor nodig. Het zou mooi zijn als de discussie over de film dat bewustzijn verder zou verspreiden.

Laat een reactie achter bij Rob H. Bekker Reactie annuleren