Het interview, meer dan een transcriptie

Je kent ze wel, die interviews die van de pagina afspatten. Alsof je bij het gesprek zit. Pure spreektaal, die klinkt in je hoofd, terwijl je de letters leest.

Het ziet er zo simpel uit, maar het is hondsmoeilijk. Lees maar eens de letterlijke transcriptie van een vraaggesprek. Verschrikkelijk. En dan hoeft het niet eens met een warhoofd als de president van de Verenigde Staten te betreffen.

Soms hebben persvoorlichters te maken met welbedoelende amateur-journalisten, die denken dat ze een interview levendig maken door stukken uit de transcriptie achter elkaar te plakken. Of ze menen daarmee recht te doen aan wat er gezegd is. Meestal leidt het tot een onleesbaar resultaat.

Je praat anders voor de radio dan bij een vraaggesprek voor een geschreven interview. Je richt je niet rechtstreeks tot de luisteraar, maar hebt een afspraak met de journalist: ik probeer duidelijk antwoord te geven, zodat jij een goed verhaal kunt schrijven. Daarbij hoor je me nadenken, twijfelen, terugkomen op eerdere vragen, toetsen of ik goed overkom. Het vraaggesprek is repetitie en uitvoering tegelijk.

Een knappe journalist die daar een goed lopend verhaal van maakt. Zoals een naturalistische film heel wat meer is dan simpel de camera aanzetten.

Geef een reactie