14 km zaterdagochtend Amsterdamse Bos

Amsterdamse Bos, zaterdagochtend 6 december 2014

Het voordeel van in de late herfst lopen: je hoeft niet vroeg op te staan om de dag te zien ontwaken. Het bos was al vol sportievelingen, meestal in groepsverband. Alsof de voorgaande sinterklaasavond en de gure nacht de eenlingen had ontmoedigd.

Na de hectiek is het bos wat het is: een feest van leven waar je je bij mag voegen.

De lange lindelaan

Meer dan een bos is het Amsterdamse Bos een park. Aangelegd in wat we ooit de crisisjaren noemden. Doordacht tot in de details.

Midden in het bos ligt een zeshonderd meter lange lindelaan. Aan het begin (vanuit het zuiden gezien) staat een fonteintje (wat je in een ‘gewoon’ bos met moeite zal zoeken). Vandaar buigt de laan licht naar rechts. In de binnenbocht is grond net iets verender dan de rest van de paden. Onder het dichte blarendak is lekker koel, terwijl je toch de warmte kunt ruiken. Een heerlijk stukje om net over de helft van je duurloop te hebben.

Gaan lopen verandert een boel: lichaam, fysiek en mentale uithoudingsvermogen. Minder vaak belicht is de beleving van de nabije omgeving. Het heeft te maken met het directe contact: hoe voelt de grond onder je voeten, loopt het omhoog of omlaag, is er beschutting of niet. Hardlopen is de manier om je de omgeving eigen te maken.

Zaterdagochtend 6 juli, 11:27, 9 kilometer in 53:31.

Op weg

Kwart voor zeven, de deur uit. Ik wandel naar het bos en zet een zeer rustig tempo in. Tussen de huizen laat de opkomende zon zich zien. Alsof het stonehenge-stenen zijn die tonen dat het nu het juiste moment is. Bruggetje over en naar de hockeyvelden. Het leven bestaat uit vogels in de lucht, en ontelbare naaktslakken op het fietspad. Voorbij de manege naar de heuvel. Dikke nevel hangt over het veld; roept herinneringen aan bergwandelvakanties op.

Langzaam lopen is goed voor de conditie en de spieropbouw. Dat doen de boeken (en de websites) geloven. Bovendien voorkomt rustig opbouwen blessures. Het heeft me moeite gekost. De eerste maanden ging ik steeds sneller, bijna een kilometer in 5 minuten (12 kilometer per uur).

Ik ben dus tevreden dat het me gelukt is om langzamer te kunnen lopen (een kilometer in 7 minuten; m’n trainingsschema oppert zelfs 7:38). Het zet me aan het denken. Waarom kost het me moeite om niet te versnellen? Wat wil ik bewijzen? Het is verleidelijk om elk trainingsloopje persoonlijke records te willen verbeteren. Nog verder, nog sneller. Maar het is een doodlopende weg.

Ik heb nu een ander doel: op 29 september bij de Utrechtse Singelloop 10 kilometer binnen 55 minuten afleggen. Daar past een trainingsschema bij dat geduld en doorzetten vraagt. Ik hoef me niet elke keer te bewijzen, één keer is voldoende.

Het is een les die ik ook in mijn werk ter harte kan nemen, bedenk ik terwijl een paardenspoor kruis. Nog twee kilometer naar huis in de ochtendzon.

Zondagochtendloop

Het begint een lekkere zondagochtendgewoonte te worden. Het bed uit voordat vrouw en kind wakker zijn en gaan hardlopen. Vandaag voor het eerst meer dan 8 kilometer gelopen.

In februari ben ik begonnen met hardlopen. Met een couch-2-5k app. Verbazingwekkend hoe je de eerste keer amper een minuut achter elkaar kunt rennen en je twee, drie maanden verder 5 kilometer aflegt.

In maart liep ik een blessure op. Achillespees. De fysiotherapeut hielp me met wat oefening. Hij maakte me duidelijk dat m’n conditie sneller verbeterde dan m’n pezen en gewrichten op kunnen vangen. Het is zaak om rustig op te bouwen, dat werd me wel duidelijk.

Op 21 juni mijn eerste wedstrijdje gelopen: de midzomernachtcross. 5 kilometer in 26:21. Was ik helemaal niet ontevreden over. Het smaakte naar meer, niet zozeer vanwege de prestatie, maar vanwege de leuke sfeer. Iedereen loopt met elkaar tegen zichzelf.

Ik heb me daarom ingeschreven voor de Singelloop Utrecht (10 kilometer). Door de stad waar ik veertig jaar aan verbonden ben geweest. De start is bij het Wilhelminapark, waar ik ben opgegroeid, finish op de Maliebaan, waar m’n oma vijftig jaar woonde. Een trip down memory lane dus.

En dus blijf ik maar lekker doorlopen. Trainingschemaatje, waarbij ik het voorlopig lastig vindt om zo lang langzaam te lopen als is voorgeschreven. Een kilometer in 7:34, hoe doe je dat? Het lukt me al amper om langzamer te lopen dan 6:30. Toch schijnt het wel goed te zijn.

Doorzetten dus. Zal nog wel lastig zijn, met een tweede kind op komst in augustus. Maar het is te lekker om mee te stopen.

Vooral op zondagochtend. Zonder muziek door de polder. Veel ganzen in het veld, een scholekster bij de sportvelden. Alleen vissers en enkele lopers en hondenbezitters zijn al buiten. 13 graden, licht windje, prima loopweer dus.

De dag is begonnen.