Harry is God

Op een mooie pinksterdag verschenen ineens de eerste vijf afleveringen van De Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman.

Harry Bannink (1929-1999) was de componist van zo’n 3.000 liederen, bijvoorbeeld uit de tv-programma’s en musicals van Annie M.G. Schmidt, de Stratemakeropzeeshow, J.J. de Bom, Klokhuis en Sesamstraat. Denk aan ‘Vluchten kan niet meer’, ‘Het is over’, ‘Zeur niet’, ‘Frekie’, ‘De meisjes uit vervlogen dagen’ en het ‘Poep- en piesmenuet’.

Iedere aflevering van de podcast bestaat uit een gesprek van ongeveer een uur met iemand die veel met Bannink heeft samengewerkt: schrijver Hans Dorrestijn, zangeres Jenny Arean, drummer Chris Dekker, acteur/zanger Joost Prinsen en componist/arrangeur Henny Vrienten.

Het zijn prachtige, ontroerend weemoedige gesprekken. Want Bannink wordt gemist. En iedereen is het erover eens: Bannink was een onnavolgbaar genie. Dat blijkt extra uit de vele (bij mij althans) onbekende liedjes waar Gijs Groenteman en de geïnterviewden samen naar luisteren.

Toch zit het geheim van de podcast niet alleen in de grootheid van Harry Bannink. Hij is de onbereikbare (die vriendschap op een afstand hield), door allen aanbeden. En net zoals de Bijbel niet zozeer over God gaat, maar juist over de omgang van feilbare stervelingen met hem, zo gaat de podcast minstens zo zeer over de worstelingen van de kunstenaars rond Bannink. Over hun zwoegen, afgunst, melancholie, plezier. En daarmee geeft het een prachtig beeld van de gouden eeuw van het Nederlandse lied.

Ik wou maar zeggen: doodzonde als je niet luistert.

Via iTunes, Soundcloud, de website of zoek het op met je podcastapp.

Zo wordt strijken leuk

Het is het ideale breukvlak tussen de afgelopen en de komende werkweek: het strijken van de overhemden. Afsluiting en nieuw begin. Niet om aan een ander over te laten.

Sinds een paar weken combineer ik het met een ander soort weekafsluiting: ik luister naar de podcast Lovett of Leave It. Het is een wekelijkse live-show onder leiding van John Lovett, voormalig speechschrijver van Obama. Met een wisselend panel van komieken, acteurs en journalisten bespreekt hij de week die Trump achterliet. “What a week!” zijn standaard de beginwoorden; “Ja, wat een week!” is telkens mijn gedachte.

De show is slim, geestig, scherp. Hij combineert de voortdurende verbijstering met strijdvaardigheid (zonder de kritische blik op het liberale verzet te verliezen).

Waarom luister ik er zo graag naar? Misschien omdat het een antwoord is op de lastige vraag hoe me tot de ontwikkelingen te verhouden. Aan de ene kant word ik voortdurend verleid tot hilariteit over de ongehoorde absurditeiten die dag in dag uit lijken plaats te vinden. Aan de andere kant ben ik in veertig jaar niet zo bezorgd  geweest over de gebeurtenissen op het wereldtoneel.

Lovett or Leave It weet op een slimme manier deze twee houdingen te combineren. En zo laadt het me op voor weer een week historische onvoorspelbaarheid.

En mijn overhemden zien er weer strak uit.