Op de dag dat de dood van Philip Seymour Hoffman bekend werd zag ik de laatste aflevering van Ramses.
De overeenkomst lijkt voor de hand te liggen: artistieke zelfdestructie.
Maar misschien zijn het tegengestelden.
Shaffy predikte het hedonisme, met verkettering van ieder die niet mee wilde doen.
Bij Seymour moet ik denken aan de eerste film die ik met hem zag: Happiness van Todd Solondz. De wanhoop en duisternis van de menselijke ziel in elk beeld.
Seymour Hoffman is waarlijk voor óns gestorven.
Geef een reactie