Ode aan een vulpen

Hoe oud de pen is, kan ik haar niet meer vragen. Het is een Parker 51, die alleen uit de inktpot gevuld kan worden. Deze pennen zijn gemaakt van 1948 tot 1972. Specialisten kunnen deze pen, met gouden dop en navy green houder, vast preciezer dateren. Ik houd erop dat mijn moeder hem gekregen heeft tijdens haar middelbare schooltijd of kort daarna. Ergens in de tweede helft van de jaren vijftig of het begin van de jaren zestig.

Ik heb haar haar laatste jaren niet meer met de pen zien schrijven. Haar bureau lag vol met andere pennen, en bovendien deed ze het meeste schrijfwerk op haar Mac. Maar toen ik de pen weer vulde met inkt, schreef ze weer meteen. Eerst nog weifelend, maar al snel verraadde niets meer dat de punt al jarenlang in de dop gerust had.

Het was een bijzonder gevoel om te schrijven met de pen waarmee mijn moeder decennia haar gedachten had neergepend. Een doorlopende lijn.

Ik ben dan ook een groot liefhebber van vulpennen. Als het maar even kan ontwerp ik mijn teksten ermee. Een ingewikkelde verhaal voor het werk, een opzet voor een weblog, een gedachte over hoe het gaat, ik start het liefst op papier.

Het lijkt omslachtig: eerst een tekst met de hand schrijven en hem dan pas intikken (want uiteindelijk moet bijna alles digitaal). Maar voor mij is het juist efficiënt. Het inkloppen is de eerste, en belangrijkste, redactieslag. Ik denk dan na over wat ik werkelijk wil zeggen, of alles wat ik geschreven heb echt nodig is of dat er meer toelichting bij moet, of de volgorde anders moet.

Omdat ik weet dat die redactieslag nog komt, valt het schrijven van het eerste concept me veel gemakkelijker. Ik schrijf op wat er in me opkomt, zonder dat mijn innerlijke redacteur de baas gaat spelen. Jij mag straks, denk ik, en ik schrijf door. Er valt op papier ook niet zoveel te corrigeren. Wat doorhalen hier, een pijl daar, meer kan niet.

En dan heb ik nog niet over het genoegen dat het schrijven geeft. Helemaal met een vulpen die glijdt over het papier en die je ontspannen in de hand kunt houden. Het fysieke contact met het papier, glad als huid, versterkt de sensualiteit. De vormen van de letters geven uiting aan de emotie van het moment. Allemaal sensaties waarbij het werken op een computer als kille activiteit afsteekt.

Niets fijner dus dan dit blog schrijven met een mooie, met de geschiedenis verbonden, vulpen. Ik kan me niet voorstellen, dat er ooit een innovatie komt die me dat laat opgeven.

3 gedachten over “Ode aan een vulpen”

Geef een reactie