De tweede golf: boos, maar op wie?

De tweede golf heeft de kust bereikt, en het is nog maar september. Drama dreigt, in ziekenhuizen, verpleeghuizen, maar ook in de economie. Je kunt nog hopen de exponentiële groei van het aantal besmettingen niet zal leiden tot overspoelde ic’s en mortuaria. Maar de hoop is dun. Ontwikkelingen in Frankrijk en Spanje lijken erop te duiden dat er slechts sprake is van vertraging. Besmettingen begonnen daar bij jongeren, maar sprongen over naar ouderen.

We hadden dit aan kunnen zien komen. Het maakt me boos. Maar op wie?

Niet op het virus; dat heeft geen zin. Dat lijkt me duidelijk, toch zie ik vaak het virus de schuld krijgen. Je leest dan dat groepen het slachtoffer zijn geworden van het virus. Ik vind dat een rare formulering. Nu we ons bewust zijn van de risico’s is een besmetting of het gevolg van eigen gedrag of van het gedrag van iemand eerder in de keten. De parachutespringer die te pletter valt, kan dat niet wijten aan de zwaartekracht.

Dan maar boos worden op degenen die besmet raken en het virus doorgeven? Het ligt voor de hand, maar het voelt toch te gemakkelijk. Ik snap de jongeren die elkaar opzoeken. Ik snap de mindfuck dat als je een keer een regel breekt, je maar doorgaat, omdat je het toch niet meer goed kan doen (zo heb ik heel wat koektrommels in mijn leven leeggegeten). Ik snap hoe verlangen kan winnen van algemeen belang. Ik snap hoe je de wijde wereld in wil na weken opgesloten te hebben gezeten.

Juist in zo’n situatie waarin naleving lastig is, luistert ondersteuning nauw. Mensen zijn immers erg goed in uitvluchten aangrijpen. Nederlanders in het bijzonder: zij kijken eerst of anderen zich ook aan de regels houden, anders staan ze voor gek, in hun eentje voor het voetgangerslicht.

Daar is het misgegaan. Mensen als Jort Kelder, Maurice de Hond en Willem Engel boden voortdurend uitvluchten aan. De Telegraaf en talkshows waren niet te beroerd om deze geluiden een podium te geven en zo salonfähig te maken. In veel gevallen lijkt er economische motieven verborgen te zitten onder de uitspraken. Zodat we nu met zijn allen door de tweede golf in een horrorrecessie dreigen te geraken.

En dan heb ik het nog niet eens over ministers en vorsten die hun voorbeeldrol aan hun laars lapten en weg probeerden te komen met een simpel sorry. Daarmee aangevend dat iedereen fouten mag maken. Het blijven zitten van de minister, en daaraan gekoppelde versoepeling van regels en handhaving, brengt mensenleven in gevaar.

Zie hier op wie ik boos ben. Maar helpen doet het niet.


Image by momos from Pixabay.

Geef een reactie