De krant verliest het van websites door een achterhaalde, en omslachtige, manier van schrijven, aldus Michael Kinsley, columnist van The Atlantic. Met voorbeelden uit The New York Times en The Washington Post. Niet alles is even herkenbaar in Nederland, mooischrijverij lijkt meer voor te komen in de V.S., maar sommige zaken kom je ook in onze kranten tegen. Zoals het quoten van een ‘deskundige’ om de mening van een journalist binnen te smokkelen en het beginnen van een artikel met een anekdotisch verhaal.

Cut This Story! – Michael Kinsley in The Atlantic (January/February 2010)

Pergolesi – Missa Romana

In de jaren tachtig hebben we een Harmonia Mundi-lp van de Missa Romana van Pergolesi grijs gedraaid. Helaas is deze plaat nooit op cd uitgebracht. Een latere middelmatige uitvoering kon de opwinding niet opnieuw oproepen.

Maar dit jaar kwam de versie van het geweldige Concerto Italiano onder leiding van Rinaldo Alessandrini. Wat een pracht, wat een helderheid in de stemmen, bovenal: wat een feest!

Wat mij betreft de plaat van het jaar.

Uitgelezen: Rob Savelsberg, Berlijn beweegt

Berlijn beweegt: Oude hoofdstad in een nieuw land Berlijn beweegt: Oude hoofdstad in een nieuw land by Rob Savelberg

My rating: 3 of 5 stars Dit boek over Berlijn is wat fragmentarisch: het lijkt er op dat het vooral bestaat uit samengevoegde krantenstukjes (de auteur schrijft voor De Telegraaf en de Groene Amsterdammer). Rob Savelsberg heeft goed de vinger aan de pols van de ontwikkelingen in Duitsland en Berlijn in het bijzonder. Zo komen de verhouding tussen Ossi’s en Wessi’s, het rechts-extremisme, het verzet tegen de generatie van ‘68 en de RAF en de verhouding met de Polen uitgebreid aan de orde. View all my reviews »

Welke boeken vond ik het mooist in 2009?

Een boek dat bijna vernietigd was door de autoriteiten. Geeft een zeer rijk beeld van de Sovjet-Unie in de Tweede Wereldoorlog. Al bij het lezen heb je het gevoel dat je het nog eens wil lezen.

Beschouwend werk, waarbij ik vooral De laatste restjes tropisch Nederland interessant vindt. Hierin wordt zowel over Hermans als over Suriname en de Antillen veel duidelijk.

Roman die laat zien hoe taal een intstrument is om een werkkamp te overleven.

Geeft inzicht hoe je met rede van het geloof, in dit geval het communisme, af kunt komen.

Brengen mensen zichzelf te gronde, of kunnen ze niet anders door de krachten van de samenleving?

Dit boek beschrijft op fascinerende wijze Moskou twintig jaar na de revolutie. Hoop op een glorieuze toekomst en de terreur blijken nauw verbonden. Want als het land logischer wijze op weg is naar wereldleiderschap op alle terreinen kan aan iedere tegenslag alleen (door het buitenland gevoede) sabotage aan ten grondslag liggen.

De werdegang van ABN Amro, waarbij vooral de psychologische compentent indruk maakt.

De DDR als reageerbuis.

De grote novelles van Toergenjew (met onder andere Roedin en Vaders en zonen). Puur vertellen.

Dit boek doet je begrijpen hoe infrastructurele keuzes in de negentiende eeuw nog steeds doorwerken.

Traditie (2)

Traditie is een richtingenstrijd.

Veelal wordt gedacht dat de traditie dingen doorgeeft aan het nageslacht.

Het is echter het nageslacht dat inspiratie haalt uit het verleden. En dan spreekt over ‘joods-christelijke traditie’ of ‘traditie van tolerantie’ of welke zelf-gecreëerde en geëtiketteerde traditie dan ook.

Omdat ieder nageslacht zich een andere traditie kan bouwen, zijn tradities van nature instabiel.

Is dit waar Het Bureau van Voskuil over gaat?

Traditie (1)

“Nederland staat in een joods-christelijke traditie” hoor je veel. Een christelijke traditie, daar is iets voor te zeggen. Maar een joodse traditie? Een groot deel van de Nederlandse geschiedenis werden joden aan de rand van de samenleving gehouden, ook door de krachten van het anti-semitisme. Joodse invloeden in de Nederlandse cultuur beperken zich grotendeels tot wat jiddische woorden. Natuurlijk zijn er joodse individuen die een belangrijke rol in de Nederlandse cultuur hebben gespeeld. Maar dan wel op persoonlijke titel en veelal vanuit een geassimileerde positie.

Of wordt er bedoeld dat het christendom weer joodse wortels heeft? Dat is zo, maar dan is er net zo goed te spreken over Aramese, Griekse en Romeinse traditie.

Volgens mij is er wat anders aan de hand. De samentrekking ‘joods-christelijke traditie’ wordt veelal gebruikt in een tegenwicht aan islamitische krachten. Een puur verwerpen van een andere bevolkingsgroep vanwege haar afkomst en religie roept in Nederland al snel herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog op en de jodenvervolging in het bijzonder. Door gebruik te maken van de term ‘joods-christelijke traditie’ wordt dat verwijt onschadelijk gemaakt.