Mijn lievelingsfilms van 2022

Je bent alvast doodgegooid met allerlei eindejaarslijstjes. Waarom dan mijn lijstjes eraan toegevoegd? Simpel: omdat het leuk is aan het eind van het jaar terug te kijken. En ook omdat ik het leuk zou vinden om in de reacties te lezen wat jij van deze films vindt, en wat jouw favoriete films waren.

Poster van Drive my Car

Je bent alvast doodgegooid met allerlei eindejaarslijstjes. Waarom dan mijn lijstje (in chronologische volgorde) eraan toegevoegd? Simpel: omdat het leuk is aan het eind van het jaar terug te kijken. En ook omdat ik het leuk zou vinden om in de reacties te lezen wat jij van deze films vindt, en wat jouw favoriete films waren.

Licorice pizza

Licorice pizza van Paul Thomas Andersson was de eerste film die ik zag na de winterlockdown. Een betere start van het filmjaar was amper denkbaar, want dit is echt een filmfeest. Er spreekt zoveel plezier uit deze verbeelding van de jaren 70 in San Fernando Valley, en in het spel van de jonge hoofdrolspelers Alana Haim en Cooper Hoffman (zoon van de betreurde Philip Seymour Hoffman). Om fluitend de bioscoop te verlaten

Drive my car

Ik zag 2 films van de Japanner Ryûsuke Hamaguchi, en ik zag ze beide 2 keer. Zo goed vond ik ze.

Bij Asako I & II speelde er een persoonlijke reden mee. Eén scène sloeg me helemaal uit het lood. De hoofdpersoon komt na jaren een ex tegen, die haar zonder aankondiging van de ene op de andere dag verlaten heefft. Ze loopt achter zijn auto aan, zwaait, en zegt een aantal keer “bye, bye¨.


Toen ik dat zag, voelde ik ineens dat ik nooit echt afscheid heb kunnen nemen van de vriendin die 17 jaar geleden overleed aan een slopende ziekte. Een gemis, waarvan ik niet wist dat het zo diep zat. De scène herinnerde me daar niet alleen aan, het voelde alsof ik door te kijken alsnog het afscheid beleefde.

Wat een wonder dat een filmscène die over iets anders gaat, gefilmd door een regisseur van de andere kant van de wereld, je zo kan meenemen.

Maar los van de persoonlijke ervaring is Drive my car nog een slag beter. In 3 uur worden een aantal verhalen van Murukami en Tsjechov verweven tot een ragfijn weefsel over schuld en de onmogelijkheid elkaar te kennen. Om te eindigen in een prachtige slotscène die je verzoent met alles wat je dwars zit.

Decision to leave

Een Koreaanse film, die de verhaalkunst van de film noir combineert met een extravagante beeldstijl. Gewoon in dit lijstje, omdat het lekker is.

Boiling point

Deze film over een dramatische verlopen avond in een restaurant is in één shot geschoten. Daardoor is het spel van Stephen Graham en Vinette Robinson extra indrukwekkend. We pendelen tussen de emotiionele gebeurtenissen in de keuken, en het de vormelijkheid in het restaurant. Het is net het echte leven..

Plus que jamais

Een van de drie films die ik zag met de Luxemburgse actrice Vicky Krieps (de andere waren Bergman Island en Corsage). In Plus que jamais speelt ze een jonge vrouw die lijdt aan een ernstige longaandoening. Tegen de zin van haar vriend slaat ze een mogelijk reddende ingreep af, en vertrekt ze naar een lotgenoot in Noorwegen.

Krieps speelt magistraal in deze film, waarin cliché-beelden over de aangezegde dood vermeden worden, waardoor hij levensecht wordt.
Overigens kwam Krieps tegenspeler Gaspard Ulliel kort na de opnames om bij een ski-ongeluk, wat de film nog een extra lading geeft.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *