New York in slow motion

In de Kunsthal Helmond is de fototentoonstelling Walker Evans Revisited te zien. Hoogtepunt voor mij was de film Street van James Nares, waar je tergend langzaam door de straten van Manhattan gevoerd wordt.

Stapvoets trekt de camera langs het New Yorkse trottoir. De mensen lijken stil te staan of bewegen traag.

We kijken naar de film Street van James Nares uit 2011. Hij gebruikte een highspeedcamera (waar je ook zo mooi vallende druppels mee kunt filmen) vanuit een auto. Van de maximaal 6 seconde durende shots monteerde hij een film van een uur. Begeleid door lome gitaarmuziek van Thuston Moore (van Sonic Youth)

Lees verder “New York in slow motion”

De mooiste tentoonstellingen van 2022

65 keer liep ik dit jaar een Nederlands museum binnen. 65 keer liep ik weer voldaan naar buiten. Je kunt in dit land gerust iedere week naar een mooie tentoonstelling. Wat sprong eruit?

65 keer liep ik dit jaar een Nederlands museum binnen. 65 keer liep ik weer voldaan naar buiten. Je kunt in dit land gerust iedere week naar een mooie tentoonstelling. Wat sprong eruit (in chronologische volgorde)?

Kunstmuseum Den Haag: Paula Rego

Schilderij door Paula Rego van een vrouw die in verslagen houding ligt op een rode stoffen ondergrond.
Paula Rego, Love (1995)


Net voor haar overlijden wijdde het voormalige Gemeentemuseum (ik blijf het maar zo noemen) een overzichtstentoonstelling aan deze Britse grand dame met Portugese wortels. Mooi om te zien hoe haar werk steeds indrukwekkender werd. En een goed voorbeeld hoe doeken pas beginnen te leven als je ze in het echt ziet. De diepte en plasticiteit van haar pastels is betoverend. Koppel het aan haar verhaal over macht in alle facetten, en je verlaat overdonderd de zalen. Ik probeerde daarna nog de Mucha-tentoonstelling in hetzelfde museum te bekijken, maar dat ging echt niet. De Rego-ervaring was zo overweldigend, dat er geen Mucha-zoet meer bij kon.

Lees verder “De mooiste tentoonstellingen van 2022”

Ouders @ Fotomuseum Den Haag

Ik wilde de tentoonstelling Ouders in het Fotomuseum Den Haag objectief bekijken. Dan kan natuurlijk niet.

Iedereen heeft ze. Haast iedereen kent ze of heeft ze gekend: ouders. Een universeler thema is bijna niet denkbaar voor de lopende tentoonstelling in het Fotomuseum Den Haag (tot en met 13 november 2022).

Zo veel kinderen, zoveel ouders, zou je kunnen denken. Maar er is een rode draad te zien.

De blik.

Lees verder “Ouders @ Fotomuseum Den Haag”

9 januari 2022: Paul Huf

20ste sterfdag van Paul Huf (1924-2002), portret- en reclamefotograaf. Brak door met zijn foto’s van koningin Juliana en prins Bernhard. Zijn foto’s voor de platenhoezen van Philips liet Annie M.G. Schmidt het woord hoezepoes munten. Iconisch is is zijn ‘Vakmanschap is meesterschap’-reeks voor Grolsch.

Het Rijksmuseum heeft een grote selectie van foto’s van Paul Huf online staan.

De blik

Alfred Birney ontving gisteren de Libris Literatuurprijs 2017 voor ‘De tolk van Java’. Kijk eens hoe blij hij is.

Aleen maar blij?

Dit is de blik van de man die al dertig jaar romans schrijft. In eenzaamheid, woord voor woord. Hopend dat het goed is, dat het iemand wat doet.

En dan ineens de prijs.

Als een marathonloper die toch nog de finish haalt.

Het is lijden én geluk.

Moeten we bang zijn voor photoshop?

“I’m not an expert on Photoshop,” she [Emma Stydahar, een 17-jarige, die een petitie tegen photosheppen in Teen Vogue heeft opgezet] said. “But I’m an expert on being a teen girl. I don’t think girls have to grow up where their self-esteem is compromised.”

New York Times: Who Can Improve on Nature? Magazine Editors

The New York Times schrijft over het photoshoppen door tijdschriftredacties. Er komt een bezwaar aan de orde dat je de laatste tijd veel hoort: photoshoppen van modellen (ze slanker en mooier maken) zorgt voor een verwrongen zelfbeeld bij meisjes. Met alle gevolgen van dien, zoals depressie en anorexia.

Nu wordt ons zelfbeeld voortdurend op de proef gesteld, niet alleen door het manipuleren van foto’s. Tijdschriften staan vol met verhalen over succesvolle mensen. Geeft dat niet de indruk dat wij onvoldoende geslaagd zijn? Advertenties moeten ons doen geloven dat we door het kopen van een product gelukkiger worden (en we trappen er nog in ook). Loterijen beloven ons gouden bergen, zonder te vertellen dat we eerder getroffen worden door de bliksem dan dat de hoofdprijs ons ten deel valt.

Nieuw is het ook al niet. In de negentiende eeuw vreesde men dat jonge meisjes het hoofd op hol gebracht werd door keukenmeidenromannetjes. Daar zijn weer prachtige verhalen en romans over geschreven, zoals Madame Bovary. In de twintigste eeuw bestond dezelfde zorg over de cinema. De angst dat jonge meisjes verbeelding en werkelijkheid verwarren is van alle tijden.

Over jongens bestaan soortgelijke zorgen. Telkens verschijnen berichten dat films, strips, computerspelletjes adolescenten aanzetten tot geweld. De statistieken laten intussen zien dat de hoeveelheid daadwerkelijk geweld alleen maar is afgenomen.

Ieder kind leert al snel dat sprookjes niet echt zijn, dat ‘het maar film is’, dat je niet alles moet geloven. We hebben een natuurlijke behoefte om weg te dromen bij uitvergrote verhalen en beelden. Daar is niets mis mee, zolang we ons realiseren dat het niet de werkelijkheid is.

We zijn al eeuwen gewend dat woorden de werkelijkheid proberen te omschrijven (kronieken, geschiedverhalen, journalistiek) of fictie zijn. Voor bewegende beelden zijn we ons daar intussen ook van bewust. Er is geen reden waarom we bij fotografie dat bewustzijn niet zullen ontwikkelen. De photoshop-revolutie dwingt ons enkel te leren dat foto’s ook niet ‘waar’ hoeven te zijn (als dat ooit al het geval was).